Archief voor september, 2010

De vele kleuren van adoptie : het is niet zwart, het is niet wit, meestal toch niet!

Als reactie op mijn ‘ik wil weer bij mijn echte mama wonen!’ item, stuurde Katleen deze reactie door: ‘Ik noem m’n adoptie ronduit één grote mislukking, ik pas niet bij de uitgekozen adoptieouders en de adoptieouders passen niet bij mij.’ . Heftig, maar als adoptiecoach is deze reactie mij niet vreemd.   Net zomin als dit fragment uit een mail van een adoptiemama met een groot hart  ‘’hoe gelukkig ik ook was toen ik met de kinderen in Zaventem aankwam, zo ongelukkig ben ik nu al die jaren later: de adoptie heeft ons leven verwoest!

Ik betwijfel de oprechtheid van deze uitspraken niet, maar kan alleen maar hopen dat er ook nog andere momenten waren, komen in het leven van geadopteerden en hun ouders. Ik merk soms dat deze ’zwart-wit analyse’  van de adoptie in hun leven, niet allesomvattend is. Dat het vaak in een ernstige crisis opduikt en dan uitvergroot wordt. Maar af en toe is het ook blijvend, helaas.
In dat geval zijn er geen winnaars: niet de geadopteerde zelf die het gevoel krijgt dat adoptie helemaal niet in zijn/haar belang was en is, niet de adoptieouders die er heel wat anders van verwacht hadden en de afstandsouders/moeder ook niet. Zij  stonden hun kind af omdat ze het kind betere kansen wilden geven in het leven, omdat ze daar zelf niet kunnen en mogen voor zorgen. Geen winnaars in deze dus. Lees verder

Advertenties

Steeds minder adoptabele kinderen t.o.v. overvolle wachtlijsten met kandidaat adoptie-ouders: een wereldwijde trend.

Is dit goed of slecht nieuws? Wat denken de geadopteerden zelf hierover?

Ik zit op de trein en ben mee met mijn tijd, ik werk op de laptop. Weliswaar nog niet ‘on line’ maar straks, als ik weer verbonden ben met de cyberspace, gaat dit stukje op mijn blog!
Ik ben naast adoptiecoach , ook coördinator van vzw TRIOBLA, een ‘voorbereidingscentrum interlandelijke adoptie’ – zoals dat zo mooi heet.
In die hoedanigheid was ik vandaag bij de Vlaamse Centrale Autoriteit Adoptie, m.n. Kind & Gezin. Het ene is ook niet wezenlijk te scheiden van het andere, het is een win- win situatie zoals dat zo mooi gezegd wordt.
Dit keer ging het onder andere over het feit dat er zo snel en zoveel verandert in de adoptiewereld. Daar waar kandidaten 2 -3 jaar geleden nog keuzes konden/mochten maken in adoptie ( jongen/meisjes- herkomstland-leeftijd…), zitten we nu in een adoptiewereld waar er minder en minder adoptabele kinderen zijn, alle wachtlijsten bij adoptiediensten volzet zijn en de wachttijden tussen start procedure en toewijzing kind oplopen tot 4-5jaar. Dat dit een wereldwijde tendens is, is daarom nog geen troost voor de honderden kandidaat adoptiegezinnen die zich jaarlijks aanmelden in Vlaanderen.
Als voorbereidingscentra krijgen wij als eerste ‘life’ de mensen te zien. Moet gezegd dat deze boodschap (lang wachten, minder en minder gezonde adoptabele kinderen, enz…) een behoorlijke shock is. Immers, de meesten van hen hebben al een lange geschiedenis van niet succesvolle medische behandelingen om zwanger te worden, achter de rug en denken/hopen dat een adoptiekind hun kinderwens vooralsnog zal invullen. Lees verder …

We doen het om een kindje te helpen mevrouw!

Ik werk al meer dan 21 jaar in adoptie, ben niet geadopteerd en heb niet geadopteerd. Ik ben dus een ‘buitenstaander’ een ‘professional ‘(maar dat woord dekt waarschijnlijk de lading niet). Heel vaak, wat zeg ik ‘tot vervelens toe’ vertellen mensen mij: ‘ik adopteer een kindje om het te helpen’.
 Waarom tot vervelens toe denk je nu? Het zal wel aan mijn cynisme liggen, dat na al die jaren geleidelijk is binnengeslopen, maar ‘ik wil een kindje helpen’ is volgens mijn bescheiden mening een heel slecht begin van het ouderschap.Kijk, toen ik 24 jaar geleden zwanger was, dacht ik nooit, ik ga hier straks een kind op de wereld zetten om het te helpen. Ik dacht eigenlijk weinig , ik voelde wel veel! Ik had gewoon een egoïstische, maar normale, kinderwens. IK wilde iets, en we zouden wel zien wat het kind (ondertussen 2 exemplaren) ervan zou vinden.
 Ik heb het me nooit afgevraagd ‘zouden mijn kinderen wel dankbaar zijn dat wij hen op de wereld hebben gezet?’. Waarom zou ik? Ik had de keuze gemaakt en dankbaarheid is niet iets wat je dan verwacht, hooguit en hopelijk wordt het goed samen, maar zo niet, dan zien we wel. No one is to blame, denk ik toch? Zo niet in adoptie. Lees verder …


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,386 hits